Karamihan sa atin ay binibigyang-kahulugan ang “memorya” bilang isang bagay mula sa nakaraan na maaari nating maalala sa kasalukuyan.
Alam nating mas malinaw ang ilan sa ating mga alaala kaysa sa iba ngunit, sa pangkalahatan, pinagkakatiwalaan natin ang ating mga alaala. Kailangan natin. Ginagabayan nila ang bawat segundo ng ating buhay at mula pa noong araw na tayo ay ipinanganak.
Ang “katiyakang” ito ng ating mga alaala ang dahilan kung bakit nakakabahala kapag may hindi tayo maalala, o kapag ang ating mga alaala ay nagiging hindi tumpak. Kung tutuusin, kung hindi mapagkakatiwalaan ang ating mga alaala, paano natin malalaman kung ano ang totoo?
Ngunit ang pananampalatayang ito sa ating mga alaala, bagaman nauunawaan, ay hindi nararapat. Ang ating mga alaala ay hindi idinisenyo upang maging perpekto. Sa halip, idinisenyo ang mga ito upang maalala kung ano ang kapaki-pakinabang at kalimutan kung ano ang hindi.
Upang sipiin si Charan Ranganath, propesor ng sikolohiya at neuroscience sa University of California sa Davis, “ang utak ng tao ay hindi isang makina ng pagsasaulo. Ito ay isang makina ng pag-iisip.”1 Kaya, kung anong impormasyon ang iniimbak, at kung paano ito iniimbak, ay batay sa kung ano ang makakatulong sa atin na mabilis na makagawa ng mas mahusay na mga desisyon habang ginagalugad natin ang mundo.
Pag-alala sa mahalaga.
Paglimot sa hindi.
Ang pag-alala sa bawat detalye mula sa bawat segundo ng ating buhay ay magiging lubhang hindi epektibo, kumukuha ng napakalaking bahagi ng kapasidad ng ating utak at pinipilit tayong ulitin ang milyun-milyong hindi kinakailangang detalye bago gumawa ng anumang aksyon — isang pagkaantala na maaaring makaapekto sa ating tagumpay, kung hindi man sa ating kaligtasan.
Kaya, sa halip na literal na pag-alala, natutunan ng ating utak na i-streamline ang memorya upang itala lamang ang mga pangunahing elemento na kailangang mabilis na maalala sa hinaharap.
Kung nais mong malaman ang higit pa tungkol sa kung paano gumagana ang iyong memorya, mag-click dito.